Po zdiagnozowaniu raka gruczołu krokowego

Rak gruczołu krokowego to najczęściej zagrażający życiu rodzaj nowotworu u mężczyzn w Stanach Zjednoczonych. Co roku roz­poznawanych jest w tym kraju ponad 186 tysięcy nowych przypadków tej choroby. Nowotwór stercza to także druga w kolejności główna przy­czyna zgonów spowodowanych chorobami nowotworowymi u amery­kańskich mężczyzn – pierwszą z nich stanowi rak płuc. Wraz z wiekiem wzrasta ryzyko zachorowania na raka prostaty. Ocenia się, że około jed­na trzecia pięćdziesięcioletnich mężczyzn ma w gruczole krokowym pewną ilość komórek rakowych. A wśród osiemdziesięciolatków liczba takich osób wzrasta do trzech czwartych. Przeciętny wiek mężczyzn, w którym rozpoznaje się raka stercza, wynosi sześćdziesiąt osiem lat. Nie wszystkie nowotwory zachowują się tak samo. Rak prostaty zazwy­czaj rośnie powoli i pozostaje w obrębie tego gruczołu, gdzie nie powo­duje poważnych*szkód. Często nie wywołuje żadnych objawów i nazy­wamy go wtedy utajonym. Niektórzy mogą żyć całkiem długo, nie wie­dząc, że mają raka, i często umierają na coś niezwiązanego z nowotwo­rem stercza.

W innych przypadkach rak daje różne objawy i oznaki, na przykład powoduje wzrost stężenia antygenu swoistego prostaty (PSA) we krwi lub też lekarz wyczuwa go podczas badania palpacyjnego przez odbytnicę, że gruczoł krokowy jest twardy w dotyku. Tego typu wyniki dają podstawę do dalszych badań i ewentualnego leczenia.

Niektóre rodzaje nowotworów prostaty bywają wyjątkowo złośliwe i szybko rozprzestrzeniają się na inne partie ciała. U przeciętnego ame­rykańskiego mężczyzny występuje około trzyprocentowe ryzyko zgonu z powodu raka prostaty. Jest tak dlatego, że metody leczenia tej choroby są skuteczne, kiedy wcześnie podejmiemy środki zaradcze, i nierzadko również z tego powodu, że pacjenci często umierają w końcu z powodu innych schorzeń niż rak.

Nieznane są przyczyny, dla których pewne komórki prostaty stają się ra­kowe, inne zaś nie, a niektóre rodzaje nowotworów stercza zachowują się inaczej niż pozostałe. Badania sugerują że rolę odgrywa tutaj cała grupa czynników, takich jak historia chorób występujących w rodzinie pacjenta, pochodzenie etniczne, gospodarka hormonalna, dieta i wpływy środowi­skowe.

Jedno wszakże wydaje się jasne: większość mężczyzn z nowotworem prostaty wykrytym w czasie, gdy jest on wciąż jeszcze ograniczony do tego gruczołu, może zostać wyleczonych. Kiedy rak rozprzestrzeni się na pobliskie narządy, leczenie tej choroby staje się trudniejsze – ale nie niemożliwe. Krótko mówiąc, zasadniczy cel stanowi odpowiednio wczesne wykrycie raka prostaty. Dzięki temu pacjent ma więcej metod leczniczych do wyboru oraz większą szansę przeżycia we względnym komforcie psychicznym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.