Określenie przynależności do grupy ryzyka

Nie ma prostej recepty na to, jak przewidzieć, kto będzie miał proble­my z prostatą. Istnieją jednak różne czynniki – takie, na które mamy wpływ, oraz inne, znajdujące się poza naszą kontrolą – zwiększające ry­zyko zachorowania.

Czynniki, na które nie mamy wpływu

Najpowszechniejsze czynniki ryzyka w chorobach prostaty to te, na które nie mamy wpływu.

Wiek. Kiedy mężczyzna się starzeje, wzrasta ryzyko zachorowania na łagodny przerost prostaty (BPH) oraz nowotwór tego gruczołu. Szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych ponad połowa mężczyzn między sześćdziesiątym a siedemdziesiątym rokiem życia oraz 90 procent w wieku od siedemdziesięciu do dziewięćdziesięciu lat wykazuje obja­wy BPH. I rzeczywiście może zdarzyć się tak, że wszyscy mężczyźni zapadną na tę chorobę, o ile pożyją wystarczająco długo.

Ryzyko wystąpienia raka prostaty również wzrasta wraz z wiekiem. Ponad 70 procent mężczyzn, u których rozpoznano nowotwór gruczołu krokowego, ma powyżej sześćdziesięciu pięciu lat.

Rasa i pochodzenie etniczne. Z niezrozumiałych dotąd powodów czarnoskórzy mężczyźni częściej chorują na raka prostaty niż panowie innych ras. Częściej też zapadają na to schorzenie w młodszym wieku i nierzadko występuje u nich bardziej złośliwa forma tej choroby. Z ko­lei u Amerykanów pochodzenia azjatyckiego spotyka się najmniej przy­padków raka prostaty. U panów pochodzenia latynoskiego oraz Indian amerykańskich częstotliwość występowania tego schorzenia jest mniej­sza niż u mężczyzn rasy białej. U czarnoskórych śmiertelność w wyni­ku nowotworu stercza jest mniej więcej dwa razy większa niż u białych i Latynosów, trzykrotnie wyższa niż u Amerykanów pochodzenia azja­tyckiego i pięciokrotnie większa niż u amerykańskich Indian.

Historia chorób w rodzinie. Z badań wynika, że jeśli twój ojciec lub brat ma raka prostaty, to ryzyko wystąpienia tej choroby u ciebie jest co najmniej dwa razy większe. Zagrożenie to może nawet być większe w zależności od liczby krewnych cierpiących na nowotwór stercza oraz wiek, w jakim za­chorowali. W rodzinach, w których występuje to schorzenie, pojawia się ono na ogół u osób w młodszym wieku. Choć wiek jest podstawowym czynnikiem ryzyka przy łagodnym przeroście prostaty, historia chorób w rodzinie również może odegrać tu pewną rolę. Wśród panów, którzy cierpią na BPH w wieku czterdziestu lub pięćdziesięciu kilku lat, wielu ma odziedziczony gen, predysponujący ich do tej choroby. Sam fakt po­siadania owego genu nie oznacza, że choroba ta jest nieuchronna – zwiększa to jedynie ryzyko jej wystąpienia.

Gęstość kości. Gęstość kości także może mieć wpływ na ryzyko zacho­rowania na raka prostaty. Badacze ze Szkoły Medycznej na Uniwersyte­cie Bostońskim odkryli, że w grupie około tysiąca mężczyzn obserwowa­nych przez mniej więcej trzydzieści lat, ci, którzy mieli największą gę­stość kości, częściej zapadali na nowotwory prostaty niż panowie o naj­niższej masie kostnej. Naukowcy doszli do wniosku, że oznaczenie gęsto­ści kości może być jednym ze sposobów określenia prawdopodobieństwa rozwoju raka prostaty. Przyczyny owego powiązania nadal nie są jasne.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.