Implanty radioaktywne

Inną metodą naświetlania komórek rakowych w prostacie to brachyterapia. Zamiast wysyłać promienie z zewnętrznego urządzenia, w tej tech­nice wstrzykujemy radioaktywne ziarna bezpośrednio do prostaty. Wszczepione ziarna dostarczają większej dawki promieniowania niż pro­mienie aplikowane z zewnątrz i powodują mniejsze uszkodzenia okolicz­nych tkanek. Brachyterapię można stosować oddzielnie, ale przeważnie łączy się ją z terapią hormonalną. Leczenie za pomocą hormonów poma­ga prostacie się skurczyć, co ułatwia przeprowadzanie naświetlań.

Radioaktywne implanty wstrzykuje się za pomocą igieł do gruczołu stercza i wokół niego. Igły przechodzą przez skórę krocza, miejsca znaj­dującego się między moszną a odbytem. Sonda ultrasonograficzna umieszczona w odbytnicy pomaga kierować całą procedurą. Podkładka przymocowana do sondy i trzymana przy kroczu pomaga ustabilizować wbijane igły. W zależności od rodzaju raka implanty wielkości ziaren ry­żu zawierają jedną z kilku substancji radioaktywnych zwanych izotopa­mi. Najbardziej popularnymi niskoenergetycznymi izotopami są jod-125 oraz pallad-103. Owe implanty promieniotwórcze:

  • Zwykle pozostają w danym miejscu na stałe, nawet po tym, jak przestaną promieniować.
  • Na ogół emitują promieniowanie, które sięga tylko kilka milimetrów od ich miejsca położenia i raczej nie wychodzi poza rejon prostaty.
  • W ciągu roku tracą całą zdolność promieniowania.

W gruczole krokowym można umieścić od osiemdziesięciu do stu dwudziestu takich radioaktywnych ziaren – ich liczba zależy od wielko­ści prostaty. Zabieg ten przeprowadzany jest w warunkach ambulatoryj­nych, przy znieczuleniu ogólnym lub zewnątrzoponowym, które uśmie­rza czucie tylko w dolnej połowie ciała. Procedura ta trwa zwykle od jednej do dwóch godzin.

W innej metodzie stosujemy silniejszą substancję zwaną irydem-192. Niewielkie jego ilości pozostawia się w prostacie na pewien czas, po czym usuwa. Tego rodzaju kurację nazywamy brachyterapią wysoko dawkową przy użyciu techniki automatycznego ładowania źródeł – izo­topów promieniotwórczych (HDR – z ang. high-dose-rate afterloading brachytherapy). Umieszczenie ziaren radioaktywnych na stałe wymaga jednego zabiegu chirurgicznego, podczas gdy HDR wiąże się z przepro­wadzeniem dwóch takich zabiegów – po wprowadzeniu igieł do prosta­ty w ciągu doby ma miejsce od dwóch do czterech sesji leczniczych przed usunięciem igieł. Cała ta procedura powtarzana jest ponownie po dwóch lub czterech tygodniach.

Badania wykazały, że braehyterapia powstrzymuje rozrost raka przez pięć lat u dziewięćdziesięciu procent mężczyzn, którzy poddali się tej me­todzie leczenia, a przez dziesięć lat u około 70-85 procent pacjentów. Za­bieg ten jest zwykle łatwiejszy do przeprowadzenia na małych lub średniej wielkości prostatach, ale panowie z większym gruczołem krokowym rów­nież mogą być wzięci pod uwagę przy tej metodzie leczenia. Niektórzy mężczyźni z bardzo dużą prostatą lub wąską miednicą są poddawani tera­pii hormonalnej w celu obkurczenia powiększonego gruczołu krokowego.

Jako środek ostrożności lekarze zalecają by przez pierwsze kilka mie­sięcy po wszczepieniu ziaren radioaktywnych na stałe unikać długotrwa­łego bliskiego kontaktu – zbliżania się na odległość poniżej sześćdzie­sięciu centymetrów – z dziećmi oraz kobietami w ciąży, które są wyjąt­kowo wrażliwe na promieniowanie. W ciągu roku znajdujące się we­wnątrz organizmu ziarna na ogół zupełnie przestają promieniować.

Tymczasowe wczepienie irydu nie wymaga takich specjalnych środ­ków ostrożności, ponieważ promieniowanie nie pozostaje w ciele po za­kończeniu sesji radioterapeutycznej.

Czy jesteś dobrym kandydatem

Możesz być dobrym kandydatem do radioterapii, jeśli:

  • Raka nie da się wyleczyć chirurgicznie, ponieważ rozprzestrzenił się poza prostatę.
  • Nie zgadzasz się na operację.
  • Z określonego powodu nie spodziewasz się żyć dłużej, niż pozwoli ci na to rak.

Korzyści

Zarówno radioterapia zewnętrzna (EBR), jak i braehyterapia to sku­teczne sposoby leczenia nowotworów stercza, doprowadzające do uzdrowienia.

  • Obie te formy radioterapii przeprowadzane są na ogół w warunkach ambulatoryjnych. W przypadku brachyterapii pacjent czasem musi spędzić jedną noc w szpitalu.
  • Radioterapia zewnętrzna jest metodą nieinwazyjną która nie wyma­ga znieczulenia ogólnego.
  • Z radioterapią nie są związane takie rygory jak z operacją otwartą. Rekonwalescencja jest przeważnie łatwiejsza i krótsza.

Zagrożenia

  • Naświetlania mogą doprowadzić do zaburzenia funkcji seksualnych, uszkadzając nerwy kontrolujące erekcję oraz tętnice, które przewo­dzą krew do penisa. Większość pacjentów nie ma problemów ze wzwodem na początku terapii, ale po jakimś czasie wielu doświad­cza pewnych powikłań. Na stopień ryzyka wpływają wiek oraz wielkość dawki promieniowania. Zazwyczaj im ktoś młodszy, tym większa szansa zachowania prawidłowych funkcji seksualnych.
  • Radioterapia może wywoływać problemy ze strony układu moczo­wego. Pacjenci skarżą się najczęściej na występowanie ciągłego parcia na pęcherz, pieczenia podczas oddawania moczu oraz wycie­kania uryny. Większość tych dolegliwości jest przejściowa i stop­niowo ustępuje w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu terapii. Cza­sem do złagodzenia tych objawów potrzebne są leki. Tego rodzaju problemy bywają bardziej nasilone i utrzymują się dłużej przy brachyterapii niż przy radioterapii zewnętrznej (EBR).
  • Niektórzy mężczyźni mają kłopoty z pracą jelit po radioterapii ze­wnętrznej, takie jak biegunki, krwawienie z odbytnicy, uczucie pie­czenia wokół odbytu oraz występowanie nagłej potrzeby oddania stolca. Te oznaki i objawy na ogół ustępują po zakończeniu lecze­nia, lecz u niektórych pacjentów mogą utrzymywać się przez rok lub też wymagać leczenia. Po wszczepieniu ziaren radioaktywnych pro­blemy z odbytnicą występują rzadko.
Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.