Leczenie zaburzeń wzwodu

Zaburzenia erekcji to niezdolność do utrzymania przez mężczyznę pełnego wzwodu na tyle długo, by mógł on odbyć stosunek płciowy. Te­go typu problem, nazywany też czasem impotencją, uważany był kiedyś na zaburzenie natury psychologicznej lub naturalny skutek starzenia się organizmu. Obecnie wiadomo, że kłopoty z erekcją wynikają częściej z zakłócenia złożonego procesu fizycznego, obejmującego mózg, hor­mony, nerwy, mięśnie i naczynia krwionośne. Przyczyną zaburzeń wzwodu bywa rak prostaty lub jego leczenie. Gdy nowotwór się rozra­sta, czasem atakuje i uszkadza nerwy połączone z gruczołem krokowym, które kontrolują erekcje. Metody leczenia raka, takie jak operacje, na­świetlania i krioterapia, również mogą zniszczyć owe nerwy.

Chociaż stosowanie terapii hormonalnej do leczenia nowotworu pro­staty nie uszkadza wspomnianych nerwów w sposób fizyczny, to meto­da ta prowadzi do zaniku testosteronu w organizmie, w wyniku czego nie ma się ochoty na seks. Nerwy odpowiedzialne za wzwód nadal funk­cjonują, ale nic ich nie pobudza. Chociaż może się wydawać, że zabu­rzenia erekcji to problem osobisty i żenujący, to jednak ważne, aby po­szukać odpowiednich środków zaradczych. W większości przypadków z powodzeniem można poradzić sobie z tym problemem.

Przyczyna oraz stopień nasilenia zaburzeń wzwodu pomagają okre­ślić, jakie leczenie albo też połączenie jakich terapii okaże się najlepsze. Koszty kuracji również trzeba wziąć pod rozwagę, ponieważ ubezpie­czenie może nie pokrywać niektórych sposobów leczenia.

Leki

W leczeniu zaburzeń erekcji większość lekarzy sięga najpierw po je­den z następujących rodzajów leków przepisywanych na receptę.

Leki doustne. Do preparatów w postaci tabletek lub kapsułek, służą­cych do leczenia impotencji, zaliczamy:

  • Sildenafil (Viagra);
  • Tadalafil (Cialis);
  • Vardenafil (Levitra).

Wszystkie te trzy środki działają przeważnie w ten sam sposób. Leki te, nazywane inhibitorami fosfodiesterazy, wzmagają działanie tlenku azotu, związku chemicznego rozluźniającego mięśnie penisa. Dzięki te­mu do członka dopływa więcej krwi, co w konsekwencji pozwala na na­turalną erekcję. Owe farmaceutyki nie wywołują wzwodu w sposób au­tomatyczny. Nadal potrzebna jest stymulacja seksualna – fizyczna i emocjonalna – aby mogło dojść do erekcji. Bez względu na sytuację wielu panów odczuwa poprawę w występowaniu erekcji po wspomnia­nych lekach.

Wymienione środki farmaceutyczne mają wiele podobieństw, ale tak­że różnic. Inna jest wielkość dawek, czas działania oraz możliwe skutki uboczne. Lekarz pomoże określić najlepszą porę zażywania tych leków przed podjęciem aktywności seksualnej. Żadnego z owych preparatów nie można przyjmować częściej niż raz na dobę. Inne różnice – związa­ne na przykład z tym, który z tych leków jest najbardziej odpowiedni dla określonych typów mężczyzn – nie są jeszcze znane. Nie przeprowadzo­no żadnych wnikliwych badań, w których porównano ze sobą wszystkie te trzy środki. Skonsultuj się z lekarzem, aby znaleźć najlepszy dla sie­bie rodzaj preparatu. Czasem trzeba indywidualnie dostosować dawkę lub zmienić porę przyjmowania medykamentu. Lekarz prawdopodobnie zaleci najpierw przeciętną dawkę i zwiększy ją lub zmniejszy w zależ­ności od twojej indywidualnej reakcji na lek.

Nie wszyscy mężczyźni mogą czy też powinni, brać środki do lecze­nia zaburzeń erekcji. Unikaj ich, jeśli:

  • Przyjmujesz leki azotanowe na dusznicę bolesną takie jak nitrogli­ceryna (Nitro-Bid oraz inne), monoazotan izosorbidu (Imdur) oraz diazotan izosorbidu (Isordil).
  • Zażywasz pewne rodzaje alfa-blokerów na powiększoną prostatę lub nadciśnienie.

Poza tym zażywanie wspomnianych leków może nie być dobrym po­mysłem w przypadku występowania metabolicznych czynników ryzyka, takich jak poważne choroby serca, niewydolność serca, udar, bardzo ni­skie ciśnienie krwi, niekontrolowane nadciśnienie lub niekontrolowana cukrzyca.

Sildenafil, tadalafil i vardenafil mogą powodować skutki uboczne, ta­kie jak zarumienienie twarzy, które trwa na ogół nie dłużej niż od pięciu do dziesięciu minut. Zdarzają się też lekkie bóle głowy, zaburzenia żo­łądkowe, bóle mięśni i zgaga. Większe dawki wywołują niekiedy krót­kotrwałe zakłócenia widzenia, takie jak nieostry obraz i zwiększenie wrażliwości na światło, a także problemy ze słuchem, dzwonienie w uszach i zawroty głowy. Objawy te przeważnie ustają po kilku godzi­nach od chwili zażycia leku.

Alprostadil. Dwie inne metody wiążą się ze stosowaniem leku o na­zwie alprostadil, który jest syntetyczną wersją naturalnego hormonu – prostaglandyny E. Środek ten pomaga rozluźnić mięśnie członka, dzięki czemu dopływa do niego więcej krwi, co jest niezbędne do osiągnięcia erekcji. Czasami alprostadil łączymy z innymi rodzajami leków, by osiąg­nąć lepsze skutki. Zamiast przyjmować ten środek w postaci tabletek, można go podawać na jeden z dwóch opisanych poniżej sposobów.

Zastrzyki. Metoda ta polega na wstrzykiwaniu alprostadilu (Caverject) w podstawę penisa za pomocą cienkiej igły. Lek ten powinien dotrzeć do jed­nego z dwóch cylindrycznych, gąbczastych struktur przebiegających wzdłuż penisa po obu jego stronach – wypełniają się one krwią gdy są pobudzane. Na ogół potrzeba od pięciu do dwudziestu minut, aby lek zaczął działać, a erekcja trwa przeważnie od czterdziestu minut do godziny. Igła do zastrzy­ków jest bardzo cienka – podobna do tych, stosowanych przy cukrzycy lub alergiach – i wstrzyknięcie powoduje zazwyczaj tylko niewielki ból.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.